Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Σε συνάντησα κάπου

της Μαρίας Μανώλη
Την λέγανε Ελπίδα και τον κολλητό της Όνειρο. Τους συνάντησα σε ένα μικρό μπαράκι. Από εκείνα τα μικρά και γραφικά μαγαζάκια που έχουν λίγα τραπεζάκια και φώς υποτονικό και συνήθως γίνονται τα στέκια της νεολαίας. “Αισιοδοξία” το όνομά του. Το μπαράκι το είχε ο κύριος Μη Κολλάς Πουθενά, μπήκα μέσα. Ήταν βράδυ και έξω έκανε κρύο πολύ, έβρεχε κιόλας και η ψυχολογική μου κατάσταση ήταν στα Τάρταρα. Η πόρτα άνοιξε και με το που μπήκα, είδα τη σερβιτόρα. Είχε κρεμασμένο ένα ταμπελάκι στη στολή της και πάνω έγραφε το όνομά της. Χαρά την έλεγαν και είχε εκείνο το εκθαμβωτικό χαμόγελο, με κάτασπρα δόντια και λακάκια στα μαγουλά της. Ήταν ζουμπουρλούδικη και φόραγε μία στολή χριστουγεννιάτικη λόγω των ημερών. Μπήκα λοιπόν μέσα και έκατσα μόνη μου σ΄ενα τραπέζι. Ήμουν τόσο στεναχωρεμένη γιατί στη δουλειά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Κάθε μέρα απολύονται άνθρωποι, οικογένειες μένουν στο δρόμο, κλάμματα, στεναχώριες και όλα τα σχετικά.
Τη σκέψη μου διέκοψε ο ερχομός της Χαράς. Με κοίταξε, μου γέλασε και ξαφνικά άρχισα να νιώθω μέσα μου κάτι ανατριχιαστικό. Το χαμόγελό της μου μεταδιδόταν, ένιωθα τον εαυτό μου να γελάει χωρίς αιτία. Εκείνη μου γέλαγε χωρίς να μιλάει και τότε έγινε το μαγικό. Ένιωθα τη χαρά μέσα μου και γέλαγα γιατί απλά ένας άνθρωπος που ήταν δίπλα μου γέλαγε. Το δυνατό χτύπημα μίας πόρτας με τρομάζει και τραβάει την προσοχή μου. Κοίταξα προς τα εκεί αλλά κανένας δεν έβγαινε. Απλά έβλεπα μία λάμψη που άρχιζε να ενοχλεί τα μάτια μου, αλλά εγώ επέμενα με πείσμα να κοιτάω. Ήταν Εκείνη. Ήρθε και έκατσε στο μπαρ. Ήταν τόσο προκλητικά όμορφη που ένιωθα σαν ένας μαγνήτης να με τράβαγε πρός το μέρος της. Ντρεπόμουν αλλά αυτό γινόταν ολοένα και πιο δυνατό και τελικά δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Πήγα και έκατσα δίπλα της, μ' ένα χαμόγελο που είχε μείνει κολλημένο στα χείλη μου. Τελικά έμαθα για εκείνη πολλά πράγματα. Το βασικότερο ήταν ότι η Ελπίδα ήταν η κόρη της κυριάς Αισιοδοξίας και του κύριου Μη κολλάς Πουθενά και σε λίγο καιρό εκείνη, μαζί με τον εαυτό της, θα αναλάμβανε το μαγαζί. Ο αδερφός της ήταν λίγα χρόνια μεγαλύτερος από εκείνη και τον έλεγαν Όνειρο. Μετά από λίγη ώρα μπήκε μέσα και εκείνος και ήρθε και έκατσε δίπλα μας. Κάπως έτσι γίναμε μια παρέα και όλο το βράδυ μίλαγα με την Ελπίδα και το Όνειρο. Βγαίνοντας από το μαγαζί ένιωθα ένας άλλος άνθρωπος. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και ένιωθα τόσο διαφορετική.

Θα σας πρότεινα κι εσάς να πάτε σε αυτό το μπαράκι. Θα σας βοηθήσει πολύ να κοιτάξετε για λίγο μέσα σας και να ψάξετε να βρείτε τη δύναμη που κρύβετε!

*Η Μαρία Μανώλη, 24, είναι θεατρολόγος και δημοσιογράφος.


Αρχική

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σεβόμαστε όλες τις απόψεις, αλλά προτιμάμε τα ελληνικά και όχι τα greeklish, το χιούμορ και όχι τις ύβρεις.
Σας παρακαλούμε πολύ να γράφετε με ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας.
Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται.
Ευχαριστούμε.

Μετατροπέας Greeklish σε Ελληνικά

Αν θέλετε να συμπεριλάβετε εικόνα στο σχόλιό σας περικλείσετέ τη μέσα στα [im] και [/im] δηλαδή: [im]Η-διεύθυνση-της-εικόνας-σας-εδώ[/im]

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Best Blogger TipsBest Blogger Tips